ఒక చిన్న పిట్ట కధ.. ..

ఒక చిన్న పిట్ట కధ….

😊‌ కధ -…’పిట్ట కధే’.. అయినా దీని నుండి మనం చాలా నేర్చుకోవలసి ఉంది. ఇక కధ….‌

💫‌ ఇంట్లోకి పక్షులు రావాలని మా ఊరి నుంచి ధాన్యము కంకులు తీసుకొచ్చి మేడపైన కట్టాను, అబ్బే… ఏడాది గడచినా ఆ కంకులు ఏమాత్రము తరగలేదు.

💫 ఆ తరవాత కొన్ని మందార మొక్కలు వేశాను. ఆ మొక్కల మీద ఉన్న పురుగుల్ని తినేవి ఆ పక్షులు.
[(“మీ మనుషుల్లా ఫ్రీ ఫుడ్ కి కకుర్తి పడే వాళ్ళము కాము” అన్నట్నిటనిపించేది)].

💫 ఆ మొక్క కాస్త పెద్దదయ్యి కొమ్మలు వచ్చేసరికి కొన్ని పక్షులు గూడు కట్టుకొని, రోజూ రావడము జరిగేది, ప్రతీ సంవత్సరం మెటర్నిటీ హాస్పటల్ కి వచ్చినట్టు వచ్చి, గుడ్లు పెట్టుకునేవి.

💫 రోజూ పిల్లలకు తిండి తెచ్చే తల్లి పక్షి ఒకరోజు పొద్దుట నుంచీ రాలేదు. ఆ పిల్లలు ఒకటే అరుపులు, *ఆకలికో, మరి అమ్మ కనపడలేదనో!* మధ్యాహ్నం ఆ పిల్లలు అరుస్తుంటే బెంగ వేసి వాటి దగ్గరకు వెళ్ళాను. ఇంతలో ఎక్కడ నుంచి వచ్చిందో తల్లి పక్షి “జాగ్రత్త” అన్నట్టు, నా నెత్తి తాకుతూ వేరే చెట్టు మీదకి వెళ్ళి అరవడం మొదలెట్టింది. అంతే…. ఈ పిల్లలు కిలకిలలు. ఆ తల్లి వీటి దగ్గరకు రాలేదు, పిల్లలే చిన్న చిన్నగా ఎగురుకుంటూ తల్లి దగ్గరకు వెళ్ళాయి, అంతే అన్నీ కలిసి ఒక్కసారి గగనం అంతు చూడటానికి వెళ్ళిపోయాయి.

💫 *ఆ తల్లి పిల్లలకు ఒక పూట తిండి ఇవ్వక ఎగరడం నేర్పింది కదా!*

💫 ఇవన్నీ చూస్తుంటే వీటికి ఇవన్నీ ఎవరు నేర్పారు?

💦 నిన్నటి వరకు మొగ్గగా ఉన్న పూవ్వులో మకరందము,
💦 అప్పుడే పుట్టిన చేప పిల్లకి ఈదడం…
💦 ఇలా ఇవన్నీ… నేర్పేది ప్రధమ గురువు ప్రకృతి. *”యా దేవి సర్వభూతేషు మాతృరూపేణ సంస్థితా… “* అన్నట్టు ఆ తల్లే అన్నీ నేర్పుతోంది.

ప్రకృతి మనకు ఎన్నో అవకాశాలు ఇస్తోంది.. మనల్ని బ్రతుకుతూ ఇతరులను కూడా బ్రతికే అవకాశం ఇవ్వమని.

కానీ మనమే నేను, నా తరవాత నా కొడుకు, ఆ తరువాత నా మనవడికి, ఆ తరవాత వాడి కొడుక్కి.. ఇలా తరతరాలకు సంపాదించేసుకుంటూ ప్రకృతిని ఎంత ఇబ్బంది పెడుతున్నామో కదా!

ఒకప్పుడు తరిగిన కూర ముచికలు మొదలైనవి మొక్క మొదట్లో పోసేవాళ్లము, ఇప్పుడు ప్లాస్టిక్ సంచులలో.. అవి కుళ్ళుకుళ్ళీ ఎన్నేళ్లకో ఆ ప్లాస్టిక్ నుంచి బయటకు వస్తాయి. ఎక్కడా ఒక్క మొక్క పెంచము…

ప్రకృతి అన్నీ సహిస్తుంది…. ఎందుకంటే, తను *”ఆబ్రహ్మకీట జనని”* కదా. కరుణతో *శాకాంబరీదేవి* గా అన్నీ ఇస్తుంది.

సముద్రం మీద ప్రపంచంలోనే పెద్ద ఆనకట్ట కట్టి భూమి తిరిగే సమయాన్ని తగ్గించేసి చాలా గర్వంగా విర్రవీగామే, ఎన్నో టవర్లు కట్టి ఈ జీవిని దాని బ్రతుకు దాన్ని బ్రతకనివ్వకుండా రాక్షసులము అయ్యాము కదా… *ప్రకృతి వాటికి కూడా తల్లే… ఊరుకుంటుందా?*

నాకన్నా దక్షుడు ఎవడూ లేడని ఏనాడైతే మనిషి అహంకారానికి పోయాడో.. ఆ నాడే *దక్షయజ్ఞవినాశిని* గా అవతరించడానికి పూనుకొని… ఇదిగో ఇలా బుద్ధి చెబుతూ ఉంటుంది.

ఎంత *కరుణారస సాగరి* అయినా ఆ ప్రకృతిని బాధిస్తే *”మహాప్రళయ సాక్షిణి “* అవుతుంది.

మనమే ఈ ప్రకృతికి, భూగోళానికి పట్టిన వైరస్‌లము, దానికి *మందు* గా ఇదిగో ఈ *”కరోనా”* ను సృష్టించింది.

దాని మూలంగా చైనా లో గాలి కాలుష్యము తగ్గిందిట, ఇటలీ లో నదులలో కాలుష్యము తగ్గిందిట. ఈ కొద్దిరోజుల్లో మనమెంత కాలుష్యాన్ని అరికట్టామో గుర్తుతెచ్చుకోండి.

కొన్నిరోజులు నీళ్ళు పోస్తేనే నాలుగు పువ్వులిచ్చి ధన్యవాదాలు చెబుతుంది మొక్క.

మనకిన్ని ఇచ్చిన ప్రకృతికి మనమూ తగిన విధంగా ధన్యవాదాలు చెప్పలేమా?

*ఇప్పటికైనా బుద్ధి తెచ్చుకొని ప్లాస్టిక్ వాడకం మానేద్దాము, వేరే జీవాలకు బ్రతికే అవకాశం ఇద్దాము.* పొద్దుటే పూజలో *”వాయుర్వా అపాం పుష్పం* …. *ఆ యతనావాన్ భవతి “* అని నీటిని, భూమి, గాలిని రక్షిస్తాను అని *మనోపుష్పం (మంత్రపుష్పం)* పట్టుకొని ప్రమాణం చేస్తాము కదా.. అలా వాటిని రక్షిద్దాము. అప్పుడే అసలైన శ్రీమంతులము.. అంటే *”పుష్పవాన్, ప్రజావాన్, పశుమాన్ (భూమి, సంతానము, పాడి కలిగి ఉండటం)* అవుతాము.