నేటి కథ..కాకి కొంగ..

నేటి కథ..*కాకి కొంగ….

*తగ్గుపర్తి అనే గ్రామ శివార్లలో ఒక పంటకాలువ వుంది. కాలువ ఇరుపక్కలా వరిపొలాలు, కాలువగట్టు వెంబడీ మామిడి, సపోటా, అరటి వంటి చెట్లతో చిత్రకారుని చిత్రంలా ఉంటొంది ఆప్రదేశమంతా. ఆ చెట్ల మధ్య ఉన్న గున్నమామిడి చెట్టుమీద ఒక కాకి దాని సంతానంతో కాపురముంటోంది. ఆ కిందనే ఉన్న కాలువగట్టునే ఓ కొంగల జంట తమ పిల్లతో నివాసముండేవి. రోజూ పైనించి కాకిపిల్లలు తెల్లగా అందంగా కనిపిస్తున్న బాతు పిల్లనిచూసి తెగ ముచ్చట పడుతూండేవి.”అమ్మా చూడవే ఆ బాతుపిల్ల ఎంత అందంగా ఉందో?” చందమామ రంగు, ఎర్రనిముక్కూ బుల్లి బుల్లి రెక్కలు, వాటితో అది టపటప నీళ్ళమీద కొట్టుకుంటూ తిరుగుతోంటే ఎంత బాగుందో? మరి మనమెందుకమ్మ ఇంతనల్లగా ఉన్నాము? అందరూ చీదరించుకునేలా” అంటూ ఉండేవి. వాటిమాటలకి తల్లికాకి “భగవంతుని సృష్టి లో రకరకాల రంగుల పక్షులు ఉన్నాయి కదా. మనది ఈరంగు మరి. ఐనా రంగుదేముందమ్మా మనసు తెల్లనిదై ఉండాలి గాని”అంటూ సుద్దులు చెప్పేది. తల్లిమాటలు సరిగా అర్ధం కాక తికమకపడుతూ ఉండేవి. దానికి సాయం కొంగపిల్లతో ఆ మాట కలపడానికి ఎంత ప్రయత్నించిన అది ముఖం తిప్పుకునేది.*

*ఒకరోజు పెద్దకొంగలు లేని సమయంలో పిల్లకొంగ ఎగరడానికి ప్రయత్నిస్తూ నాచుపట్టిన నాపరాయి మీద కాలువేసి దబ్బున జారిపడింది. కుయ్యో మొర్రోమంటూ అరవసాగింది. దాని అరుపులకి పైన గూట్లోంచి కాకిపిల్లలు తొంగిచూసాయి. కొంగపిల్ల నొప్పితో విలవిల్లాడుతూ పైన ఎగురుతున్న కొంగల బారుని రక్షింపమని అరుస్తోంది. అవి దీని అరుపులని పట్టించుకోకుండానే వెళ్ళిపోయాయి. కాకిపిల్లలకి కొంగబావని చూస్తే జాలేసింది. అవి ఒక్కసారిగా కావు కావు మంటూ తమ బంధువులందరి పిలిచి విషయం చెప్పాయి. కాకులన్నీ కలసి కొంగపిల్లని జాగ్రత్తగా గట్టుకు చేర్చి అక్కడి ఆకులని ముక్కులతో తెంపి కొంగకాలుకి మందు రాసి, దానికికాస్త తిండిపెట్టి పెద్దకొంగలు వచ్చే వరకూ వుండి అప్పగించి వెళ్ళాయి.*

*మరునాడు కొంగపిల్ల కోలుకుని కాకిపిల్లలతో “నిన్న మీరు నాకు చాలా సాయం చేసారు. అందమైన దాన్నని ఇన్నాళ్ళూ గర్వపడ్డాను. కాని సాయం చేసే గుణమే అందమైనదని తెలుసుకొన్నాను. మరి నాతో స్నేహం చేస్తారా? అని జాలిగా అడిగింది. కాకిపిల్లలు ఆనందంగా సరేనన్నాయి. అప్పుడు వాటికి వాళ్ళమ్మ మాటలు అర్ధమవసాగాయి….